ای دل ای همسفر!

حكم رانده اند

تا من و تو يكبار ديگر دور از ميهن باشيم.

برو و در كوچه ها صدا زن

پا گذار به هر شهری

 يكی از بعد از ظهر های بارانی ماه اپريل، ماريه ليوز سرفان تز ميخواست با يك موتر كرايی، خود را به بارسلون Barcelone برساند. از بخت بد موتر كرايی اش در ميانة دشتی به نام مونِگروس Monegros خراب شد.

داستان نويس از کافهء «باميان» برآمد و به طرف جادهء «سپاهی گمنام» راه افتاد. قدم زده کتابچهء يادداشتش را از جيب درآورد. در صفحهء آخر يادداشت روزانه اش نوشته بود:

تمنای دلم یکسـو خرام گلـبــدن یکســو

درخـتِ بی ثمر یکسـو و مـوج نسترن یکسو

فـضای بی محبت آتـشی بـرد بـه بــالایـــم

چنان غم های بس یکسو و زیسـت بی وطن یکسـو

چو بـلبل دل همی خواهـد سـراید نغـمه های خوش

درخلاقيت اين نويسنده، دو سنت اساسی هميشه حضور داشته است.يكی فلوكلور ملی قرغيزی وديگر ادبيات كلاسيك ومعاصر روسيه. 

غنا و عاشقانگی از نخستين سروده های فولکلوريک و عنعنوی جوانه زده و همواره در رويش است.

در پستوارهء اين سنگ

حيای دريدهء شبانان

نه از شرمی

خاك

نی محرم غنائيم، نی نقش بوريائيم

يکسر طلسم عشقيم، يک حرف و صد چرائيم

همت حريف ما نيست، از خود اگر برائيم

دل حيرت آفرين است، هر سو نظر گشائيم

من از چشم تو نوشيدم شرابی

شرابی ساغری عيشی گلابی

شرابی ساغری عيشم چه باشد؟

ويرانگر جهان هستی !!!!

کاش ميتوانستم

از پرند خواب يک پروانه

نرمش را برای تو

                     عاريه ميگرفتم

چه غم آلوده شبی بود

شبی بارانی

شبی تنها

و

شبی تلخ و شبی سرد زمستانی

من، خطوطٍ شکسته ی سرنوشتم را     

در کف دست بلورین- شما - میخوانم : آینا.!

همه ی باریک راه های وجودم

در تو پایان می پذیرند.

همه ی ستاره هایم ریشه

آدم کی بود، وحوا کیست زن؟!

آمد به زمین هردو، شراره مزن!

آدم فرشته بود، وحوا نعمت خدا!

پدرزمین بود، ومادرهوای ما!

ترک زمین چوکرد، روح  پدرما