پتوی غربت خود را به دوش كرد و بگفت:

” پرنده در سفر خويش بس كه تنها بود“

زمين دلهره و ترس می گشودش دام

كسی نگفت كه: ” ای يار!

پرنده در سفر خويش هيچ تنها نيست“

هنگامی كه ميمردم، آوای پرواز مگسی را شنيدم

خموشيی ميان اتاق

چونان آرامش هوا در فاصله خشمهای توفان بود

چشمهای تماشاييان اشكها شان را خشك كرده بودند

و نفسها ـ كه خداوند گواه باد ـ

ماهرويان

در تن شان عطر بسيار زنند

هم از گل انار زنند

هم از مشک عطار

از نرگس و ياسمن

وطندار عيد  خوش  باشد  برايت

سر دشمن  به  زير  کفش  پايت

نمی خواهم شوی دلگير به غربت

سرود   شاد   بهارا ن    صدايت

صفای عيد بدل نشتر زده باز

بعد از آنکه جلندر خان از ریاست  مابر کنار شد برات گل که رویه بسیار خوبی داشت رئیس ما مقرر شد او برهر کس حتی به مامورین رتبه  ده  و اجیران از جایش میخیست و  مانده نه باشی همرایشان میکد و در آخیر هم تا در همرایی شان میکد.

نفرتش را همه بسته است چوزنجیر زبانم

یارب از جورویش بازچه تزویر برانم 

من نه بد بودم و نه باز بدی یاد کنم

که هراس شب تاریک به تفسیر بخوانم

سوخت دل در نفس رنجش امواج رهش

باز آن صنمی مسلهء ساز آمده بود

آن الهه ی واپسین ناز آمده بود

ای دوست اگرخطای رفت ست ببخش!

يادداشت کنونی به سه نکته ميپردازد: ارزش گمشده در ترجمه^ء سه شعر پرتو نادری با عنوانهای "صدا"، "آيينه" و "در يک بامداد رنگين"، نيمرخی از برنامه های "مرکز ترجمه^ء شعر" در انگلستان، و بازشناسايی چند مترجم برازنده^ء شعر افغانستان.

در روشنایی خاکستری رنگ صبح، دخترک میان جوی قد راست کرد و با خوشحالی به میان دستش دید.  اشتباه نکرده بود.  راست است.  میوه است.  ناک، ناک چینایی!

به اجازهء خروسان، ماکیان ها، جوانمرغان و چوچه مرغان عزیز...

شب است و طفل درونم پیهم می گیرید.

رنگ متن این دنیا فولادی است.

ای خدا!،

به سفیدی و سیاهی اش قسم،

که نه خوب است و نه بد .

بخوان تــــرانهء عشــاقِ عاشقانه تــــرين

ســرود روشـــنِ صبحِ درين شبانه تـــرين

غروب خســته خونين دلانِ مهجــــــورم

 بخوان غروب غريبم به آشيـــــانه تــرين

بخوان بخوان که نوای تو همنوای منست

چه روز پر گناهی بود،

چه شبهای سیاهی بود

که ناگه از جنوب، دیوی کلاه دین بسر پو شید!

مسلمانی دگرگون شد،

و یک شیطان، دیگر شیطان را « بو » گفت

نــگاهــم کــن

            بــســوزان

ازکــران تــا بـه کــران وجــودم را

                                         بـا آتـش نگـاهـت

زیرا