Farda فـــــردا

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ع.م. آزاد

 

ع.م.آزاد
 

 

 

برای نادیا انجمن ــ  شاعره ی ِ افغان ــ  که همسرش با لت و کوب ِ او ؛ واژه سرایی هایش را به مرگی ناجوانمردانه بدل ساخت!!

 

مرثیه ی ِ گل  دودی*

 

 

گـلکم
گل ِ دودی،
ــ مگرت خبری از سردی ی ِ پائیز نبود؟
ــ مگرت ترسی از آمدنِ دی نبود؟
که چنان ناز کنان,
                      به هزاران عشوه و تمکین
از غنچه ی ِ خود
                      تو شکفتی!

و بی خبر گونه و آرام،
در گوش نسیم
                      از حادثه ی ِ شکفتن و روییدن ِ خود گفتی!

 

 

گـلکم
گل ِ دودی،

تو گناهت همه آن بود که زن بودی.
و خطای ِ بزرگ ات،
                         شاعره بودن!

که در آن در و دشت؛
                         شاعره بودن،
چه گران معصیتی ست.

تو می دانستی که مَرد،
با آن دستان بزرگ
                             و انگشتان دراز
می تواند تو را،
                   چون گل ِ سرخی
از ساقه جدا سازد.
و از ریشه بخشکاند!

 

 


در آن بر و بوم
قدر بلبل ِ خوش خوان و زاغ بدآهنگ یکی ست.

 

و در آنجا؛


مرد:
              ــ  مفهوم آزادی ی ِ مطلق
و زن:
              ــ نقطه ی ِ اوج اسیری ست.

و شارعان بی دین و خدا
در حباب های مذاهب
طرح تساوی و عدالت می ریزند.

 

 
گـلکم
گل ِ دودی،

در این فصل خزان چون برگ درختی
تو هم از شاخه گسستی.
و دگر برگ ِ سبزی کجاست؟
که خوش کنیم دلمان را
که امید بهاری باشد.
که امید گـلکی
                   آری ــ  گـلکی
                                     حتا دودی!




* گل دودی عنوان اولین و آخرین مجموعه شعری ی ِ نادیا انجمن است که در زمان حیاتش چاپ شده است.


نومبر 2005

دابلین

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


اجتماعی ـ تاريخی

 

صفحهء اول