خالده تحسین
آفتاب می داند
گاهی که آهسته آهسته ترا مرور می کنم
گندمزاران تنم
گل های دخترک می رویاندند
و تبسمم
سرودی می شود آرامبخش
دستانم می لرزد
تا تصویر نگاه های پراشتیاقت را
نقش می کشند
و روحم دیوانه می شود
تا یادی پر از بوی گل سنجد و پر از عطر اکاسی را
ورق می گرداند
آفتاب می داند
که چقدر خسته ام
چون او شاهد طلوع بیداری منست
و شب می داند
که من چه می خواهم
پناه گاهی مطمین
و پیشانی گشاده ی که بتوانم آرزو هایم را در بلندایش نقش کنم
«»«»«»«»«»«»
ادبی ـ هنری